مطالب مرتبط

3 دیدگاه

  1. پرسپولیس واقعی

    پرسپولیس واقعی چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳۹۶، ۱۷:۰۷
    گریه های دیه گو مارادونا در جام جهانی نود را هنوز یادم هست ،
    بهداد سلیمی ،
    از دیدن صحنه ی زمین خوردن یوسین بولت ، گریه ام گرفت
    اگر بزرگی بشکند تلخ است ، زندگی یا ورزش ! فرقی نمی کند ؛
    شکست بزرگان تلخ است.
    حرکت آخر علیرضا درفبل از سوت پایان ، ایستاده مردن یک امید بود یا
    کسی که به او امید داشتند.

    دوستان بسیار عزیز استقلالی ام
    بارها و بارها مثل دیروزتان ، تلخی دیدم و گریستم.
    استقلال اگر ایمان دارید بزرگ است ، هوادار بزرگ می خواهد
    کسی که نه در پیروزی که در شکست ،
    عاشق تیمش باشد.
    اگر منصوریان آن لحظات آخر احساس کرده بود دست مهربان دوستی برای فشردن ، پیش می آید ؛
    هرگز دست کسی که بر زمینش زده بود را نمی فشرد.

    رقیبم را ایستاده می خواهم و غرورش را محفوظ که میدان بدون او مجالی برای جنگیدن ندارد.
    ترکشهای این دو خط نوشته را به جان می خرم تا به همه ی دوستان استقلالی ام بگویم که
    امید هرگز نمی میرد.و
    من
    رقیب شما منتظرتان می مانم
    تا مقابل هم صف بکشیم.
    تیمتان را با جان بخواهید تا دوباره برخیزد.




    4



    1
    پاسخ
  2. ابوعطا

    در طی چند روز سپری شده انواع و اقسام انتقادات به علی منصوریان شد و می‌شود اما بعنوان کسی که ۴۰ سال است که هوادار استقلال هستم و در طی این مدت بالا و پایین‌های زیادی در فوتبال دیده و از زمانی که مجبور بودم تا صبح هر شنبه در صف کیوسک روزنامه فروش محل بایستم تا کیهان ورزشی یا دنیای ورزش گیرم بیاید تا بعدها که بشیر، آینه ، هدف و الخ به بازار آمد، خبرنگار(!) ورزشی نویسی به مغرضی جناب سیامک رحمانی نسبت به استقلال ندیده‌ام.

    شما خودت سوء‌تفاهمی قرمز از انسان بودن هستی آقای رحمانی.

    نظیر همین گل‌واژه‌ها را برای تمام سرمربی‌های استقلال از منصورخان و ناصرخان بگیرید تا به امروز که منصوریان باشد نوشته چه موفق بودند یا نه اما یاد ندارم که خوبی‌شان را هم گفته باشد یا بعد از نقدش راهکاری هم نشان داده باشد.
    شکاندن تمام کاسه و کوزه‌ها بر سر علی منصوریان راحتترین برخورد ممکن در این ماجراست (که البته بی تقصیر نیست) در حالیکه مدیران بالادستی از سلطانیفر تا قریب و افتخاری در این بین چه می‌کنند و چه‌ها که باید بکنند. آقایان مدیر برای ساده‌ترین ملزمه که زمین تمرین تیم است از پارسال تا امروز چه کرده‌اند؟
    آیا در این شرایط مربی داخلی دیگری که واجد شرایط باشد موجود است؟
    آیا مربی خارجی درجه یک را می‌توانیم با این شرایط و با توجه به بسته شدن تیم می‌توانیم در کنار استقلال داشته باشیم؟
    باز هم برویم یک کسی مثل کخُ یا ژوزه بیاوریم که بعد چند ماه برود و بدهی‌اش به یادگار بماند؟؟

    منطقی ترین راهکار در شرایط فعلی دادن آخرین فرصت به منصوریان تا نیم فصل است. اگر شرایط بهبود یافت که فبها اگر نه، یافتن جایگزین درجه ۱ خارجی در نیم فصل.




    5



    1
    پاسخ
    1. Danial

      جناب ابو عطا از نویسنده متن هیچ شناختی ندارم که نظر بدم اما با کلیت این ماجرا که منصوریان را صرفا یه سو تفاهم بدانیم موافق نیستم. کارنامه منصوریان نه در استقلال بلکه در نفت تهران کاملا قابل اعتنا هست. در مطلبی دیگر نظرم را راجع به منصوریان گفتم و ایرادات اساسی‌ که در کارش وجود دارد اما با همه این اوصاف با شما کاملا موافقم که اصلا برای تغییر نباید عجله کرد. صبر تا نیم فصل حداقل کار خواهد بود. از نظر احتمالات هم بخوایم برسی‌ کنیم احتمال اینکه خود منصوریان بتونه تیم رو از این شرایط خارج کنه بیشتر از این هست که یه مربی دیگه بخواد این کار رو انجام بده. اگر تا نیم فصل نتونست اونوقت باید یه مربی خوب بیاد که تو نیم فصل دوم تیم رو بشناسه تا بتونه تابستان سال آینده تیم رو خودش ببنده و تمرینات پیش فصل رو با تیم انجام بده.




      1



      0
      پاسخ

ارسال یک نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *